De Nijmeegse student: H.radbodi

Onderstaande column stond 15 mei in De Gelderlander:

U, beste lezer, u bent een mens. Homo sapiens (‘Denkende mens’) in het Latijn, de oude taal van de wetenschap. Deze column die u de komende dagen leest, gaat niet over u, maar over een ander soort mens: de student op de Radboud Universiteit. De Radboudiaan: Homo radbodi of kortweg H. radbodi. Vandaag een korte voorstelronde.
Misschien heeft u wel eens een Radboudiaan zien lopen; in Nijmegen komen ze vrij algemeen voor. Een geoefend oog herkent drie typen: een wat schuchter, nerdy type; een wat rebellerig, onverzorgd figuur en tot slot het keurig verzorgd balletje met kleurrijke polo, overhemd en dito broek.
Tot welk type ze ook behoren, de mannetjes zijn stuk voor stuk schuw voor het licht en komen pas laat in de middag op gang. De Radboud-vrouwtjes daarentegen lijken altijd te huppelen, als dartelende hertjes. Maar onschuldig als Disney’s Bambi (Odocoileus virginianus) is H.radbodi niet: ze stinken naar de alcohol alsof ze al jaren op sterk water staan.
H.radbodi is een wat vrijere soort; noem het primitief. De seksuele moraal verschilt niet veel van die van de ruimdenkende Bonobo-aap, het drinkgedrag niet veel van die van de gepensioneerde zeeman en slapen doet een student ongeveer drie keer zoveel als een luiaard. Ondanks deze dodelijke combinatie is de soort in Nijmegen redelijk succesvol. De komende dagen ontleed ik voor u elke dag een stukje van de leefwijze van de bijzondere H.radbodi.
Morgen: de habitat van de Radboudiaan. / h.radbodi@gmail.com