Deze column stond 21 mei in De Gelderlander

Nijmegen is een sportieve stad. De Radboudiaan (wetenschappelijke naam: Homo radbodi, kortweg H.radbodi) wordt elk jaar getrakteerd op evenementen als de Batavierenrace, de Vierdaagse en deze week zelfs de World University Championship Cycling.
Bewegen is hip. Het aantal studenten dat meer tijd doorbrengt op de fitnessapparatuur dan op de barkrukken, stijgt explosief. Al dat gesport is nergens goed voor. Sterker nog: het zorgt voor de ondergang van de Radboud-populatie.
Terug naar de oertijd. De mannelijke H.radbodi-voorouders waren jagers, de vrouwen zochten eetbare vruchten. Mannen gebruikten hun spieren, vrouwen hun ogen. Welke kerel kan het beste lopen? Wie heeft de meest gespierde billen?
Vrouwtjes waren vrij passief. Het klemmen van duim en wijsvinger om een rijpe bosbes, die vervolgens met een halfslappe beweging van de struik wordt getrokken, is niet bepaald een kinetisch hoogstandje. Slechts af en toe hadden oerdames aanleiding voor een sprintje. Als een sabeltandtijger (Smilodon fatalis) of een hitsig inferieur mannetje (Nerd) in het vizier kwam, bijvoorbeeld.
Oervrouwen werden niet begeerd vanwege hun fysieke inspanningen, maar vanwege hun genereuze vetopslag in borst en bil. Dat excessieve gesport van tegenwoordig – weg vet, weg vrouwelijke rondingen, dus weg seksuele aantrekkingskracht – genereert weinig nageslacht voor de Radboudiaan. Bovendien lijkt een sprintende vrouw meer op een jager dan op een lieflijke dame. Dat staat de paring behoorlijk in de weg.
Maar er is hoop. Om de inheemse soort H.radbodi niet te laten uitsterven, moeten alle Nijmeegse sportevenementen per direct geboycot worden. Sloop fitnesscentra, en open meer kroegen. Vooral op campus Heyendaal. /h.radbodi@gmail.com

Deze column stond 16 mei in De Gelderlander

Het is zonde van uw tijd als u zondagochtendvroeg in de Ooijpolder of Hatertse Vennen vogels gaat spotten. Veel interessanter is het om de Radboudiaan, (Wetenschappelijke naam: Homo radbodi, kortweg H. radbodi) in zijn natuurlijke omgeving te aanschouwen. En u hoeft er niet vroeg voor uit uw bed.
Zoals vogels kennen ook studenten een jaarlijkse trek: tijdens de introductie in augustus komen duizenden nieuwe exemplaren de stad verkennen. De eerste dagen ziet u ze zo onzeker als naakte pubers verdwalen in de binnenstad; slechts een paar etmalen later vinden ze al overtuigend zelfstandig hun weg – in dronken toestand.
Treur niet indien u in deze kennismakingperiode op vakantie bent, de rest van het jaar zijn er nog genoeg andere dingen te ontdekken. Dagelijks migreert H.radbodi bijvoorbeeld met honderden tegelijk over de Sint Annastraat en Heyendaalseweg naar de campus. Een prachtig gezicht, daar kan geen vogeltrek tegenop.
Opwindender nog dan het voorbij zien gaan van Radboudianen, is de student in zijn woning. H.radbodi leeft bij voorkeur dicht op elkaar, in een kleine kamer, met zo min mogelijk licht en hygiëne. Op het ene moment loopt hij naar zijn koelkast en opent ie een flesje bier met zijn studieboek, op het andere moment valt hij teder in slaap in een bedoezeld bed: een H.radbodi verveelt nooit. Misschien wilt u er zelf we een in huis nemen? Met elke woonruimte is de Nijmeegse student tevreden, en bovendien is hij bereid veel te betalen. Hebben de vogels in de Ooij ook nog eens rust.
Morgen: Drinkgedrag van H.radbodi./ h.radbodi@gmail.com

Onderstaande column stond 15 mei in De Gelderlander:

U, beste lezer, u bent een mens. Homo sapiens (‘Denkende mens’) in het Latijn, de oude taal van de wetenschap. Deze column die u de komende dagen leest, gaat niet over u, maar over een ander soort mens: de student op de Radboud Universiteit. De Radboudiaan: Homo radbodi of kortweg H. radbodi. Vandaag een korte voorstelronde.
Misschien heeft u wel eens een Radboudiaan zien lopen; in Nijmegen komen ze vrij algemeen voor. Een geoefend oog herkent drie typen: een wat schuchter, nerdy type; een wat rebellerig, onverzorgd figuur en tot slot het keurig verzorgd balletje met kleurrijke polo, overhemd en dito broek.
Tot welk type ze ook behoren, de mannetjes zijn stuk voor stuk schuw voor het licht en komen pas laat in de middag op gang. De Radboud-vrouwtjes daarentegen lijken altijd te huppelen, als dartelende hertjes. Maar onschuldig als Disney’s Bambi (Odocoileus virginianus) is H.radbodi niet: ze stinken naar de alcohol alsof ze al jaren op sterk water staan.
H.radbodi is een wat vrijere soort; noem het primitief. De seksuele moraal verschilt niet veel van die van de ruimdenkende Bonobo-aap, het drinkgedrag niet veel van die van de gepensioneerde zeeman en slapen doet een student ongeveer drie keer zoveel als een luiaard. Ondanks deze dodelijke combinatie is de soort in Nijmegen redelijk succesvol. De komende dagen ontleed ik voor u elke dag een stukje van de leefwijze van de bijzondere H.radbodi.
Morgen: de habitat van de Radboudiaan. / h.radbodi@gmail.com

Van 15 tot 24 mei staat H.radbodi ook op de ANS-pagina in De Gelderlander, dit vanwege het lustrum van de Radboud Universiteit. Uiteraard zijn deze columns op op Hradbodi.nl te vinden, en komt over een maand een bundel uit van alle verzamelde kolommen. Het ideale zomerboek!

Anus-tatoeages, liters afgetapt liposuctievocht, uitzendingen van Sterren Dansen op het IJs en schaamlipverkleiningen: zie hier enkele moderne wanproducten uit samenlevingen in welvaart. Hoe meer rijkdom en vrije tijd, hoe meer een bevolking zich laaft aan decadentie en luxe. Wat moet je immers anders in een Westers land? Nergens beter dan in Amerika zien we dat de mens niet kan omgaan met een overvloed aan eten en vrije tijd. Meer dan 70 procent van de Amerikanen (Homo sapiens obesitas) lijdt aan vetzucht en samenhangende ziektes. Kinderen zijn er verslaafd zijn aan dommakende computergames, meervoudig verzadigde vetten en videoclips waarin met goud behangen negermannen de levensstijl van decadentie propageren.

Hoe mooi was die tijd vóór de agroculturele en industriële revoluties. De wetten van Mendel en de theorie van Darwin waren nog niet herschreven door McDonald’s en Playstation. Het was genadeloos afzien voor de voorouders van de Radboudiaan (H. radbodi): keiharde survival of the fittest. Soms was er dagen lang niets te vreten, hoe diep ook in de bodem werd gewroet, in de hoop sporadisch een proteïnerijke worm uit de vochtige humus te trekken.

Een rampzalige tijd? Integendeel! Onderzoek heeft aangetoond dat een beperking van calorie-inname bij muizen en ratten zorgt voor minder mutaties in hun DNA, dus minder kanker en een langer en gezonder leven. De genetische code van de mens is niet alleen in goede staat gebleven omdat onze voorouders belachelijk vaak honger hadden; hun DNA werd bovendien niet onherroepelijk beschadigd door sigarettenrook of kankerverwekkend uv-licht op de Spaanse costa’s. Ergo: ellende stimuleert leven en vooruitgang, decadentie vernietigt beide.

Helaas heeft de Nijmeegse universiteit gekozen voor vernietiging. In plaats van onze dappere – hongerige – voorvaderen te eren en de rug toe te keren aan alle overbodige luxueuze en decadente levensstijlen, is gekozen voor de American way. ‘Luxe en decadentie’ is het thema van het zeventiende lustrum; in een tijd vol welvaartsziekten en klimaatproblemen is daar heel wat lef voor nodig.

Alsof deze gotspe niet genoeg is, wordt H.radbodi de komende maand ook nog eens getrakteerd op een geldverslindend Lustrumfeest. Vanuit Nederlands zweterigste kroegjes worden inferieure ‘sterren’ als Leendert Huijzer (alias ‘Lee Towers’, alias ‘De Zingende Hijskraan’), Dries Roelvink en Corry Konings de Refter-stage opgehesen. Maar liefst twee Sterren Dansen op het IJs-atleten zijn te zien. Dat zijn twéé geblondeerde mensen die door SBS 6 gevraagd zijn om zich in een strak ijspakje te wurmen, geïnterviewd te worden door Gerard Joling en daarop volmondig ‘ja’ hebben gezegd. De wansmaak regeert, en is zelfs doorgedrongen tot de hoogste academische machten. H.radbodi wordt meegesleurd in een spiraal van overbodige luxe, commerciële wangedrochten en onbevredigende decadentie. Dit verdient de Radboudiaan niet. Tatoeëer uw anus desnoods, boetseer uw schaamlippen als het écht moet. Maar alstublieft, besteed uw kostbare tijd, geld en levensmoed niet aan artiesten als Lee, Dries en Corry.

Uw opa en oma hebben waarschijnlijk nooit gesport. Inmiddels zijn ze er te oud voor, en vroeger had niemand tijd om achter een bal aan te rennen. De kostbare energie uit Hollandse pot kon wel beter besteed worden.
Sport is een hedendaagse luxe, een welvaartsverschijnsel. Met dagelijks grote voorraden Heavenly Hazel en Refter-maaltijden binnen handbereik, heeft ook de Radboudiaan (H. radbodi) tegenwoordig genoeg energie over voor wat lichamelijke exercitie.

Het aantal studenten dat meer tijd doorbrengt op de fitnessapparatuur dan in de collegebanken, stijgt explosief. Lillend vlees, bezwete oksels en vuurrode wangen worden verkozen boven de activiteit waaraan de student zijn naam ontleent. Duizenden calorieën per dag worden verbrand en miljarden moleculen glucose vinden hun weg – niet naar de edele hersenen, maar naar de domme spiermassa. Sporten zal ongetwijfeld goed voor je lichaam zijn, maar het zal de mensheid nooit naar een hoger intellectueel niveau liften.

Eind deze maand komt er een killing field voor calorieën: de Batavierenrace. Gaan we uit van driehonderd teams, dan worden er op 26 april bijna vier miljoen kilocalorieën verbrand. Totale verspilling! Niet alleen intellectuelen moeten eens stoppen met dat domme gesport, ook vrouwen moeten de Batavierenrace boycotten.

We gaan terug naar de oertijd: mannen moesten jagen, vrouwen zochten eetbare vruchten. Het waren de stoere jagers die hun spieren gebruikten, en de vrouwen hun ogen. Welk mannetje kan het beste lopen en speerwerpen? Wie heeft de meest gespierde billen?

Mannen zagen hun besjeszoeksters daarentegen nauwelijks in een actieve modus. Het klemmen van duim en wijsvinger om een rijpe bosbes, die vervolgens met een halfslappe beweging van de struik wordt getrokken, is niet bepaald een kinetisch hoogstandje. Af en toe hadden oervrouwen wel aanleiding voor een sprintje. Vooral bij het zien van een sabeltandtijger (Smilodon fatalis), een kruisspinnetje (Araneus diadematus) of een naderend neukgraag inferieur mannetje (nerd), stonden de bessenpluksters gillend in de startblokken. Een vrouw die rent, was een vrouw in nood. Een paniekzaaister, zo u wilt.

Bovendien werden oervrouwen niet bewonderd om hun fysieke inspanningen, maar om hun genereuze vetopslag in borst en bil. Sporten was uit den boze. Overbodige lichaamsbeweging zou wel eens kunnen leiden tot het afnemen van de rondingen en dus van seksualiteit en voortplanting. Puur hypothetisch: als vrouwen een kwart miljoen jaar geleden massaal aan het hardlopen waren geslagen, zou u nooit hebben bestaan.

Midas Dekkers, bekend anti-sporter, omschrijft in Lichamelijke oefening: ‘Vrouwen die fanatiek aan de fitnessmachines trekken, zien tot hun ontzetting dat hun borsten slinken. Wat er aan bobbels op hun borst afgaat, verschijnt als bobbels op hun bovenarm, alsof ze zich hebben verplaatst. Maar zichtbare spierpartijen zijn niet vrouwelijk, die zijn de kenmerken van een echte man.’

In de tijd waarin onze vrouwen op mannen gaan lijken, is de strijd om het voortbestaan van onze soort begonnen. Een noodkreet aan alle vrouwen: red onze soort, red de Radboudiaan. Scheur een zak chips open, bestel nog wat in het DE-café, maar schrijf u vooral uit voor de Batavierenrace…

In de natuurlijke leefomgeving van de Radboudiaan (H. radbodi) wordt voortdurend gebouwd en gerenoveerd. Zijn de bonkige bouwvakkers uit het Erasmusgebouw vertrokken, dan weerklinken de boren en hamers wel in het Linnaeusgebouw of de nieuwe Studentenkerk.

Het nieuwste bouwproject op de campus zijn twee betonnen bakken: het Erasmusplein voor de Refter en Pieter Bondamplein bij het CultuurCafé. De pleinen moeten volgens studentenfractie AKKUraatd ‘praktischer’ en vooral ‘sfeervoller’. Akkoord, een plein moet praktisch zijn, maar sfeervol? Op onze universiteit zijn termen als ‘sfeer’ en ‘gezelligheid’ altijd riskant. Het feit dat met de introductieweek en Dies Natalis artiesten zoals Jeckyll & Hyde worden ingehuurd, zegt al genoeg.

Hoe kan worden gegarandeerd dat elke student en universiteitsmedewerker de gerevitaliseerde pleinen mooi gaat vinden? De oplossing moeten we zoeken bij geur en feromonen. Het is geen geheim dat feromonen – chemische signaalstoffen – grote invloed hebben op het gedrag en stemming van dieren zoals H. sapiens en H. radbodi.

Laten we bijvoorbeeld eens kijken in Japan. Het schijnt dat bezoekers bij het binnenlopen van een warenhuis aldaar besproeid worden met een bepaald type feromoon, waardoor een grotere koopzucht ontstaat. Al die Japanse Gothic Lolita’s zien er echt niet zo uit voor hun lol. Ze zijn stuk voor stuk slachtoffer van biochemische reacties, waardoor ze de meest afschuwelijke kledingrommel in hun winkelmandje gooien.

Of neem een zogende vrouw. Wanneer een baby vredig aan de borst van een moeder ligt te drinken, worden niet-voedende vrouwen in de omgeving van het tweetal een tikkeltje geiler. Niet omdat het vleselijke schouwspel nu zo pikant is, maar omdat ‘opwindende’ stofjes de ruimte vullen. De feromonen van moeder en kind doen nabije vrouwen onbewust beseffen dat de omgeving veilig is, en dat er genoeg voedsel aanwezig is. Natuurhistorisch gezien de perfecte omstandigheden voor een robbertje seks. (Tip voor mannen: als je vriendin weer hoofdpijn heeft, ga op kraamvisite.)

In de roman Das Parfum van Patrick Süskind staat ook een leuk – fictief – voorbeeld. Een gebrouwen reukwatertje zorgt voor een omvangrijke orgie op een plein in de Franse stad Grasse. De hemelse geur, gedestilleerd uit de lichamen van jonge vrouwen (frisse feromonen!) zorgt voor het uiteenrukken van sociale verbanden. Alle Menschen werden Tiere:

‘Mannen strompelden met verdwaasde blikken door het veld van geil opengesperd vlees, rukten met trillende vingers hun als door onzichtbare vorst stijfbevroren lid uit hun broek, vielen kreunend ergens neer, copuleerden in de meest onmogelijke standen en koppelingen, grijsaard met maagd, dagloner met advocatenvrouw (…), alles door elkaar, zoals het uitkwam. De lucht was zwaar van de zoete zweetgeur van de lust en vol van het geschreeuw, gegrom en gesteun van de tienduizend mensendieren.’

Terug naar het Erasmus- en Pieter Bondamplein. Misschien mogen de bouwvakkers wel wegblijven en is een verbouwing niet noodzakelijk. Hang rondom de pleinen wat aroma-automaten, zodat voorbijgangers onder invloed van geur de huidige pleinen gaan waarderen. Of nog beter: besproei de studenten met een nevel van parfum, feromonen en gekolfde moedermelk. Dat de pleinen onpraktisch en ongezellig zijn, is dan opeens een stuk minder belangrijk.

Trots, het was al een woordje dat een dubieus chauvinistisch smaakje in de mond gaf. Rita Verdonk zorgde dat daar nog een krachtig bouquet van muffige Oud-Hollandse tradities zoals balkenbrij, zure zult en appelhappen overheen ging.

Het woord ‘trots’ is helaas vanuit populistische kringen geïntroduceerd in het academische milieu van de Radboudianen (H. radbodi). Het alfamannetje van deze populatie, collegevoorzitter Roelof de Wijkerslooth, hamerde in zijn Nieuwjaarsrede dat Radboudianen trotser moeten zijn op de Nijmeegse universiteit. Het lijkt wel of Verdonk – een oud-student, godbetert – het woordje persoonlijk in de oren van de De Wijkerslooth heeft gelispeld.
Of we nu willen of niet, het alfamannetje is de baas, en we kunnen hem maar beter gehoorzamen. Maar hoe doe je dat, trots zijn?

Je moet het vooral uitstralen. De pauw (Pavo sp.), de vogel die het bezoek aan de kinderboerderij altijd een extra dimensie gaf dankzij het door merg en been gaande pauwengeroep, heeft dat goed begrepen. ‘Het klinkt als de bazuin van het laatste oordeel’, omschreef schrijver Maarten ’t Hart de trotse schreeuw in een column. Maar niet alleen die gil, het is vooral zijn kleurrijke staart die de pauw zo fier maakt. Het is puur uiterlijk vertoon om de o zo lelijke vrouwtjespauwen parmantig te imponeren met als doel een lucratief potje seks voor de ogen van de kinderboerderijbezoekertjes. Hoe mooier de staart van het mannetje, des te groter de kans dat hij met het vrouwtje mag paren, zo heeft seksuele evolutie bepaald.

Helaas voor de collegevoorzitter ontbreekt dergelijke uiterlijke praal op de universiteit. Door het gedrochtelijke uiterlijk van de Thomas van Aquinostraat, het Spinozagebouw en het Bestuursgebouw worden maar weinig mensen verleid. Niets is zo troosteloos als de leegheid van de Refter, de betonnen corridors van het Erasmusgebouw of de glanzende glasplaten van de Aula. Als de seksuele wetten van de natuur ook op de universiteit van toepassing waren, zouden er verdomd weinig nakomelingen zijn: er is geen enkel uiterlijk vertoon.
Het schaamrood staat op de kaken wanneer het academische jaar weer in een Gymnasion-sporthal wordt geopend, waar het onwelriekende studentenzweet de universitaire plechtigheid nasaal verkracht.

Of neem de literaire Frans Kellendonklezing, vorig jaar. In Nijmegen wordt een lezing van allure niet uitgesproken in een imposant Academiegebouw zoals in Groningen, een Maagdenhuis zoals in Amsterdam, of de Leidense Pieterskerk: nee, Arnon Grunberg hield zijn praatje in de onesthetische Lammerszaal van de medische faculteit. En daar moet de Radboudiaan dan trots op zijn.

Deze maand wordt de Frans Kellendonklezing gehouden door Désanne van Brederode (u vindt een interview met haar verderop in dit prachtige blad). Gelukkig niet meer op de locatie van vorig jaar, maar nog steeds niet in een smakelijke omgeving zoals de St. Stevenskerk of Huize Heyendael. Zij zal in Nijmegen helaas niet verrast worden door een prachtige pauw, die trots zijn verentooi etaleert, maar door een krassende papegaai (Psittacidae) met slechts één talent: het imiteren van Rita Verdonk. ‘Wij zijn trots op Radboud!’

Depressief zijn is een winters fenomeen. De combinatie van kou, hertentamens, de immer aanwezige associatie met Kerst en Mariah Carey, en - het ergste - te weinig blootstelling aan licht, zorgt voor de meest pufloze maanden van het verder opwindende academische jaar.
Zoals een plant licht nodig heeft om zuurstof te produceren, is een smakelijke portie fotonen voor de Radboudianen (H. radbodi) essentieel om levendig te blijven.

Voor studenten is het elke dag weer deerniswekkend om op te staan wanneer de zon nog boven Azië hangt, in het duister naar de uni te fietsen, en daar vervolgens de dag door te brengen onder tl-licht. Wanneer ze in de namiddag huiswaarts keren, is de duisternis reeds ingevallen. Dat twee favoriete avondbezigheden van de Radboudiaan - tv-kijken en internetten - niets meer zijn dan het staren naar een bron van verkwikkende fotoontjes, mag dan ook geen verrassing zijn.
Maar toch, op lange termijn word je niet vrolijker van die kunstmatige lichtbronnen. Als het zwaard van Damocles hangt de winterse depressie boven de studentenhoofden. Is er dan geen enkel wapen tegen bestand?

Gelukkig wel. Neem nou de bladluis (Aphididae). Van dit insect, dat de gehele dag calorisch verantwoorde sla eet, bestaan in de zomer enkel vrouwtjes. Niet alleen hun voedsel is saai, ook hun voortplantingsmanier is verre van spannend: de luizen reproduceren door zichzelf te kloneren (biologen gebruiken dit woord liever dan het clowneske ‘klonen’). Liefdesspel kennen ze niet, en met een leuke piemel zijn ze niet enthousiast te krijgen (schaamluizen daarentegen!).

Maar o wee als de warme zomer voorbij is. Zodra de dagen korter worden, verandert er wat bij de saaie bladluizen. Gezien het gebrek aan winterjassenwinkels op microscopisch niveau, heeft Moeder Natuur iets gevonden om de insecten niet dood te laten vriezen. Er verschijnen opeens potente mannetjes en seksuele vrouwtjes in de populatie. De bordjes sla laten ze prompt staan, en als hormonige pubers draait het leven alleen nog maar om seks.

Waar Radboudianen het gehele jaar door kriebels in de onderbuik hebben, daar zijn de donkere maanden bij bladluizen -orgieseizoen bij uitstek. Misschien kunnen we daar iets van leren. Misschien moeten we het twee-kontjes-hoge gras van de Ooijpolder of Goffertpark in de zomer en lente links laten liggen, om onze opwinding op te sparen voor de koudere maanden. Dan gaan we wellicht nog uitkijken naar de winter!

Helaas klopt mijn verhaal niet helemaal. Onder invloed van lage temperaturen en korte dagen ontstaan er dan wel seksuele mannetjes en vrouwtjes, depressief zoals H. radbodi worden bladluizen niet van de winter. Waarom niet? Heel simpel: mama en papa vriezen al bij de eerste nachtvorst hartstikke dood. Hun liefdeseitjes overleven de kou wel; daar komen in de lente dan weer van die aseksuele dufferds uit.

Doodvriezen om een depressie tegen te gaan: dat is voor de Radboudiaan over the top. We zullen de donkere maanden gewoon moeten uitzitten, dat maakt de zomer alleen maar leuker. Bovendien, over een kleine maand is het al carnaval, dan mogen we ons deprimerende leven, als een saai bordje sla, weer even aan de kant zetten.

Nog een maandje en dan is het 2008. Nog één maand en uw universiteit bestaat 85 jaar.

Natuurlijk, er is heel wat veranderd sinds de universiteitsoprichting. Zo schijnt het wereldwijd 0,6 graden Celsius warmer te zijn, ligt de zeespiegel een penislengte hoger, en ligt Amerika dankzij plaattektoniek ongeveer 130 meter verder van het Europese vasteland.

De Radboudiaan (H. radbodi) heeft ook z’n veranderingen ondergaan. Wist u bijvoorbeeld dat door de komst van gekookt en zacht voedsel, zoals Refter-maaltijden en McDonald’s, uw verstandskiezen overbodig zijn geworden, waardoor ze bij steeds minder Radboudianen door het tandvlees komen? Of dat uw achterkleinkinderen met een veel kleinere kleine teen, blindedarm en stuitje ter wereld zullen komen? Wie denkt dat het H. radbodi-lichaam een statische vorm heeft, heeft het mis: alle ballast wordt overboord gegooid.
Evolutie heet dat; het proces dat ervoor zorgt dat we steeds verder van die schreeuwerige aapachtige voorouder komen te staan. Die ontwikkelingen hoeven overigens niet altijd positief te zijn: zo zijn uw zaadcellen – als u een man bent – een stuk trager en minder in aantal dan die van uw betovergrootvader.

Evolutie kan raar lopen. Zo zijn een paar studenten op de universiteit niet aangepast aan de moderne tijden en hebben ze de dans der evolutie ontsprongen. Alles aan hun gedrag bewijst hun stilstand: hun liefde voor tradities, de overkill aan Latijnse termen in hun vocabulaire, ouderwetse kapsels, archaïsche gewoonten en een vooroorlogse air.

Als roerige primaten en hitsige haantjes brallen ze hun dagen vol. Concurrentie, jaloezie, imponeergedrag, machtsvertoon, verkrachtingen, geslachtsziekten: het is verwonderlijk dat John de Mol er nog geen real life soap in heeft ontdekt. In Afrika primitieve culturen? U moet eens bij deze wilden op bezoek gaan.
Gelukkig hebben ze clubjes opgericht, waarmee ze zichzelf en hun mede-Radboudianen beschermen. Achter de gesloten deuren van verschraalde sociëteiten drinken ze hun bier, zingen ze hun liederen en neuken ze hun vrouwen. Een eigen rechtsorde zorgt voor de instandhouding van het interne reglement. Waren er geen regels, dan hadden ze elkaar stuk voor stuk met een jeneverfles de kop ingeslagen, en was hun ‘cultuur’ voor altijd verloren gegaan.

En dan de kleding. Dragen ze geen apenpakjes, dan zijn het wel knalgele of feloranje polo’s. Vast en zeker afgekeken bij Moeder Natuur. Kijk eens naar een rups van Tyria jacobaeae: zo fel dat geen enkele vogel het waagt dat mollige klompje eiwit aan de snavel te spietsen. Een waarschuwing: ‘Kom niet te dicht bij me, ik ben slecht voor je gezondheid.’ Bij die polo’s werkt het niet anders. Het zijn dierlijke, maar duidelijke signalen.

Nog een maandje, dan is het 2008.
Tientallen oorlogen later, miljoenen joden minder, en ontelbaar veel planten- en dierensoorten verloren. Het waren vanaf 1923 in ieder geval geen saaie jaren.

Gelukkig bestaat de 1 januari-traditie: tijd voor nieuwe voornemens en verandering. We moeten verder!
Behalve op de Nijmeegse studentensociëteiten. Daar lijkt juist die goede traditie niet te bestaan, maar slaapt men elk jaar op 1 januari de alcoholroes uit. En worden ze weer wakker. In 1923, alweer.

h.radbodi@gmail.com